VAYISHLACH-ALIWATUMA

D’VAR TORAH

VAYISHLACH-ALIWATUMA

BERESHIT/MWANZO 32:4-36:43

Ovadiah/Obadia 1:1-21

Ivrim/WaEbrania 11:11-20

 

Bereshit{32:24} Ya’acov(Yakobo) akaachwa peke yake na ish (mtu) mmoja akashindana naye mahali pale mpaka kulipo pambazuka.{32:25} Naye alipoona ya kuwa hamshindi,alimgusa panapo uvungu wa paja lake,ukateguka uvungu wa paja la Ya’acov,alipokuwa akishindana na mtu yule.{32:26} Ish Yule akasema”Niache niende,kwa kuwa kunapambazuka.”Ya’acov akasema,”Sita kuacha usiponibariki.”{32:27} Akamwuliza,”Jina lako gani?”Akamjibu,”Ya’acov.”{32:28} Akasema,”Jina lako halitaitwa Ya’acov tena,bali Yisrael,maana umeshindana na Mungu na watu nawe umeshinda.”

Parasha hii inapoanza,tunasoma kuhusu Ya’acov akiwatuma wajumbe kwa nduguye Esav kwa nia ya kumduwaza kwa mali yake.Nionavyo mimi ni ya kuwa,huu ni ushahidi kwamba bado Ya’acov alikuwa akimwogopa kaka yake.Jambo la kuthibitisha hili zaidi,ni ya kuwa,anapojuzwa ya kuwa nduye anamjia na kikosi cha watu mia nne,anaogopa mno na anaanza kuwapanga jamaa zake katika makundi mawili.Woga huu unapelekea Ya’acov kutilia shaka ahadi za HaShem juu yake na imani yake kwa HaShem kuyumbayumba.Hatimaye,Ya’acov anatia mambo yote mikononi mwake na kujaribu kujinunulia usalama kwa zawadi.

Tunaona jinsi woga unavyo weza kuathiri.Unatia ukungu maamuzi yetu na hata kutufanya tufanye mambo ambayo kwa kawaida hatuwezi kuyafanya.Ya’acov amekuwa  katika kutoroka maisha yake yote,kwanza,kwa nguguye,pili kwa babake mkwe,tena kwa nduguye.Nadiriki kusema,Ya’acov amekuwa na shida ya makabiliano.Watu wenye tatizo la namna hii hutoroka kisha hukabiliana baadaye.Tahariri  yetu tunainzia pale Ya’acov anapojifunza kumkabili HaShem kabla ya kumkabili mwanadamu.

Ya’acov daima amepambana na mwanadamu na hajafanikiwa.Hata hivyo,tatizo lake halitokani na mwanadamu ila Mungu.Mungu alimchagua yeye kuwa mrithi wa ahadi alizowapa baba zake na kama mrithi, basi ilimpasa ajifunze kumtumainia HaShem ili aweze kufanikiwa kuwa mrithi;hii ndio sababu ya kushindana huku kusiko kwa kawaida.

Mwanzo wa hadithi hii tunajuzwa kuwa Ya’acov alipambana na mtu fulani.Haikumchukua Ya’acov muda kugundua kuwa mpinzani wake hakuwa mtu  wa kawaida;alikuwa akipambana na HaShem.Kusimama kwa ujasiri na kupambana lilikuwa ni jambo ngeni kabisa kwa Ya’acov,hakuwahi kusimama na kupambana,alipendelea kutoroka.Si sasa.Ametoroka vyakutosha,sasa aliamua kusimama kidete na kupambana.

Ili Ya’acov awe mrithi wa kweli wa ahadi,ilimpasa amng’ang’anie HaShem wala  asimwachilie,ilimpasa aache kujitegemea yeye mwenyewe na akili yake,ila aanze kumtegemea HaShem na hivyo ndivyo illvyo fanyika.Ya’acov alikataa kumwachilia HaShem aende mpaka alipombariki.Naam,Ya’acov alipokea Baraka yake,na zaidi ya hilo,aliacha kutoroka toroka na kuweka imani yake kwa HaShem.Kutokana na matokea ya ushindi huu,jina la Ya’acov lilibadilishwa na akabarikiwa na HaShem.

Ni ipi iliyokuwa Baraka ya Ya’acov? Alibarikiwa kwa kuwa mshindi kati ya Mungu na mwanadamu.Kwa maneno mengine ni kuwa,Ya’acov aliacha kuwa mtu wa ubinafsi akawa mtu aliyemweka HaShem mbele ya mambo yote.Hata hivyo,huwezi kumkimbia Mungu miaka yote hiyo kusiwe na madhara.

Bereshit{32:25} Naye alipoona ya kuwa hamshindi,alimgusa panapo uvungu wa paja lake;ukateguka uvungu wa paja la Ya’acov alipokuwa akishindana naye.

Ya’acov aliishi na madhara haya maisha yake yote.Ilikuwa ni kumbukumbu ya daima kwake kwa kukosa utiifu siku za hapo awali.

Tutafanya vyema kama tutajifunza kupitia Ya’acov.Hatuwezi kuuruhusu woga utule hata kugubika akili yetu hata tukose kufanya maamuzi mazuri.Hatuwezi kuyakimbia makabiliano,ila ni lazima tujifunze kukabiliana na hali ngumu maishani mwetu.Na kama tunataka kuwa washindi kati ya Mungu na mwanadamu,ni lazima tumng’ang’anie HaShem na tusimwachilie mpaka atubariki.Kama Ya’acov tuna zamani zetu na hivyo basi,tuna madhara yake.La kushukuru ni kuwa,HaShem ni mwenye huruma na madhara yetu ni kidogo sana kuliko tunavyostahili.

 

 

Λιγότερα από ότι αξίζουμε

 ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΤΟΡΑ

ΒΑΓΙΣΛΑΧ – ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΠΕΣΤΕΙΛΕ

ΜΠΕΡΕΣΙΤ (ΓΕΝΕΣΙΣ) 32:4-36:43

 

Λιγότερα από ότι αξίζουμε

 

 

Μπερεσίτ / Γένεσις 32:4-36:43

Οβάντια / Αβδίας 1:1-21

Ιβρίμ / Εβραίους 11:11-20

 

Μπερεσίτ /Γένεσις {32:24} Ο δε Ιακωβ εμεινε μονος· και επαλαιε μετ’ αυτου ανθρωπος εως τα χαραγματα της αυγης· {32:25} ιδων δε οτι δεν υπερισχυσε κατ’ αυτου, ηγγισε την αρθρωσιν του μηρου αυτου· και μετετοπισθη η αρθρωσις του μηρου του Ιακωβ, ενω επαλαιε μετ’ αυτου. {32:26} Ο δε ειπεν, Αφες με να απελθω, διοτι εχαραξεν η αυγη. Και αυτος ειπε, δεν θελω σε αφησει να απελθης, εαν δεν με ευλογησης. {32:27} Και ειπε προς αυτον, Τι ειναι το ονομα σου; Ο δε ειπεν, Ιακωβ.  {32:28} Και εκείνος είπε, Δεν θέλει καλεσθή πλέον το όνομα σου Ιακώβ, αλλά Ισραήλ· διότι ενίσχυσας μετά Θεού, και μετά ανθρώπων θέλεις είσθαι δυνατός.

 

Καθώς αυτή η παρασάτ φτάνει στο τέλος της, διαβάζουμε για τους αγγελιοφόρους που έστειλε ο Ιακώβ προς τον αδελφό του τον Ησαυ θέλοντας να τον εντυπωσιάσει με τα αγαθά του. Κατ’ εμέ, αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι ο Ιακώβ φοβόταν ακόμη τον αδελφό του. Περαιτέρω αποδείξεις γι’ αυτόν το φόβο, αποκαλύπτονται  όταν διαβάζουμε στη συνέχεια πως όταν μαθαίνει ότι ο αδελφός του έρχεται προς συνάντηση του με συνοδεία τετρακοσίων ανδρών, αντέδρασε με πανικό χωρίζοντας την οικογένεια του σε δυο μέρη. Ακολούθως, αυτός ο φόβος του Ιακώβ  τον κάνει να αμφισβητήσει τον Θεό και τις υποσχέσεις Του που είχε λάβει. Τελικά ο Ιακώβ πήρε τη κατάσταση στα χέρια του και επιχειρεί να αποφύγει άσχημες εξελίξεις με το να στείλει δώρα στον αδελφό του.

Είναι απίστευτο το πόσο εξουθενωτικός μπορεί να γίνει ο φόβος.  Θολώνει τη κρίση μας και μας κάνει να αντιδρούμε με τρόπους που σε φυσιολογικές καταστάσεις δεν θα επιχειρούσαμε να κάνουμε. Ο Ιακώβ, μια ζωή δραπέτευε από καταστάσεις, πρώτα από τον αδελφό του, μετά από το πεθερό του για να ακολουθήσει πάλι, άλλη μια φορά από τον αδελφό του. Τολμώ να πω ότι ο Ιακώβ μπορεί να είχε πρόβλημα με τη σύγκρουση και αντιπαράθεση. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν αυτό το πρόβλημα και προτιμούν να τρέχουν μακριά από το να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις.  Γι’ αυτό διαλέξαμε αυτά τα εδάφια όπου ο Ιακώβ πριν μάθει πώς να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους, μαθαίνει πώς να αντιμετωπίσει τον Θεό.

Ο Ιακώβ όποτε πάλεψε και αντιμετώπισε ανθρώπους, πάντα έχανε. Παρόλα αυτά, το πρόβλημα του δεν ήταν με τους ανθρώπους, μα με τον Θεό. Ο ΧαΣέμ τον είχε επιλέξει  να γίνει κληρονόμος  των υποσχέσεων που είχε δώσει στους πατέρες του και για να κριθεί άξιος αυτής της κληρονομιάς και των επαγγελιών, έπρεπε να μάθει να εμπιστεύεται τον Θεό`  εξ’ ου και η θεική πάλη.

Στην αρχή αυτής της ιστορίας μαθαίνουμε ότι ο Ιακώβ πάλευε με έναν άνδρα. Πάντως, δεν άργησε να καταλάβει πως ο αντίπαλος του δεν ήταν ένας  απλός άνθρωπος … αλλά πάλευε με τον Θεό. Το να σταθεί και να παλέψει ήταν μια εντελώς νέα εμπειρία για τον Ιακώβ, ποτέ πριν δεν αντιστάθηκε, ούτε πάλεψε, πάντα προτιμούσε να τρέχει μακριά.  Όχι όμως  αυτή τη φορά. Φαίνεται ότι ο Ιακώβ κουράστηκε να δραπετεύει μακριά, αυτή τη φορά θα έμενε στη θέση του και θα πάλευε.

Για να γίνει ο αληθινός κληρονόμος, ο Ιακώβ έπρεπε να κρατηθεί από τον Θεό και να μην τον αφήσει ποτέ, έπρεπε να πάψει να βασίζεται στον εαυτό του και την ευστροφία του, έπρεπε να αρχίσει να βασίζεται στον Θεό και αυτό ακριβώς έγινε.  Ο Ιακώβ αρνήθηκε να αφήσει τον Θεό να φύγει εάν Αυτός δεν τον ευλογούσε πρώτα.  Ναι, ο Ιακώβ έλαβε την ευλογία Του, αλλά κι έπαψε επιτέλους να είναι ο δειλός, έπαψε να τρέχει μακριά και απόθεσε την εμπιστοσύνη του στον ΧαΣέμ. Αποτέλεσμα αυτής της νίκης στη ζωή του ήταν η αλλαγή του ονόματος του Ιακώβ και η ευλογία που έλαβε από τον Θεό.

Ποια ήταν η ευλογία που έλαβε ο Ιακώβ;  Ευλογήθηκε με το να επικρατήσει με τον Θεό και να είναι κυρίαρχος και δυνατός με τους ανθρώπους. Με άλλα λόγια, ενώ πριν ήταν ένας εγωκεντρικός άνδρας, ο Ιακώβ έγινε ένας θεοκεντρικός άνδρας. Όταν όμως επί χρόνια τρέχεις μακριά από τον Θεό,  δεν μπορείς να περιμένεις ότι θα ξεφύγεις από τις επιπτώσεις.

Μπερεσίτ/Γένεσις {32:25} ιδών δε ότι δεν υπερίσχυσε κατ’ αυτού, ήγγισε την άρθρωσιν του μηρού αυτού· και μετετοπίσθη η άρθρωσις του μηρού του Ιακώβ, ενώ επάλαιε μετ’ αυτού.

Ο Ιακώβ έπρεπε πια να ζήσει όλη την υπόλοιπη ζωή του με αυτή την επίπτωση.  Ήταν μια συνεχόμενη υπενθύμιση της παρακοής του.

Καλά θα κάνουμε να πάρουμε ένα μάθημα από τον Ιακώβ. Δεν πρέπει να αφήνουμε το φόβο να μας καταναλώνει και να θολώνει τη κρίση μας. Δεν μπορούμε να τρέχουμε μακριά από τη μάχη αλλά πρέπει να μάθουμε να παλεύουμε και να αντιμετωπίζουμε τις δύσκολες καταστάσεις που προκύπτουν στη ζωή μας. Εάν θέλουμε να ενισχύσουμε μετα του Θεού και μετά των ανθρώπων να είμαστε δυνατοί, πρέπει να πιάσουμε σφιχτά τον ΧαΣέμ  και να αρνηθούμε να Τον αφήσουμε εάν πρώτα δεν μας ευλογήσει. Όπως και ο Ιακώβ, έτσι κι εμείς έχουμε ένα παρελθόν και κάποιες επιπτώσεις οι οποίες είναι αποτέλεσμα πράξεων μας στο παρελθόν.  Ευτυχώς ο ΧαΣέμ είναι ελεήμων και πάντα ανταποδίδει λιγότερα από αυτά που αξίζουμε και έχουμε κάνει.

Neseme míň, než zasluhujeme – Vajišlach

Devar Tora

Vajišlach / A poslal

Bere’šit / 1. Mojžíšova (Genesis) 32:4[3]-36:42[43]

 

 

Neseme míň, než zasluhujeme

 

•           Bere’šit / 1. Mojžíšova (Genesis) 32:3[4]-36:42[43]

•           Ovadja / Abdiáš 1:1-21

•           Ivrim / Židům 11:11-20

 

 

Bere’šit (Genesis) {32:23} Vzal je a převedl je přes potok a přenosil i vše, co mu patřilo. {32:24} A když Jaakov zůstal sám, muž s ním zápolil až do úsvitu. {32:25} Vida však, že jej nepřemůže, dotkl se jeho kyčle, až Jaakovův kyčel při zápolení s ním vyskočil. {32:26} A řekl: „Pusť mne, už svítá!“, ale on řekl: „Nepustím tě, dokud mi nepožehnáš!“ {32:27} A on mu řekl: „Jak se jmenuješ?“, a on řekl: „Jaakov.“ {32:28} A on mu pravil: „Tvé jméno nebude již Jaakov, ale Jisrael, neboť jsi zápolil s Bohem a s muži a obstál jsi.“ (Rabín Efrai Sidon)

 

PARAŠA (oddíl čtení Tóry) na tento týden začíná zprávou o tom, jak JA‘AKOV (Jákob) před sebou vysílá posly za svým bratrem Esavem (Ezauem) v naději, že na svého sourozence udělá dojem výčtem nabytého majetku. Z mého pohledu se jedná o nesporný důkaz toho, že se Ja‘akov stále ještě obával svého bratra. Pokud by vám to nestačilo jako důkaz, pak se podívejte o pár řádků dále, kde se dočtete o tom, že na Ja‘akova padla hluboká úzkost, když se dozvěděl, že se k němu z dálky blíží ESAV (Ezau) se svou družinou ozbrojenců, jíž tvořilo 400 mužů. Ja‘akov se pro jistotu rozhodl rozdělit svůj tábor na dva menší. Ja‘akov dokonce tak zmalomyslněl, že začal pochybovat o Bohu i o zaslíbeních, která od HA-ŠEM (doslova „toho Jména“, Hospodina) obdržel. Nakonec ale Ja‘akov bere vše do svých rukou a pokouší se uplatit svého bratra tím, že před sebou posílá okázalé dary, a to hned v několika vlnách.

 

Je až s podivem, jak může smysly člověka otupit obyčejný strach. Tento tísnivý pocit zneklidnění může naprosto zastínit zdravý úsudek, takže člověk pak dělá věci, které by jinak nikdy neudělal. Ja‘akov strávil celý svůj dosavadní život utíkáním před nejrůznějšími potížemi. Celé to začalo bratrem, pokračovalo tchánem a skončilo zase u téhož bratra jako na počátku. Skoro mám až nutkání říct, že Ja’akovova slabina spočívala v tom, že se dlouho nedokázal postavit svým potížím čelem. Většina lidí, kteří tímto nešvarem trpí, před jakýmikoliv potížemi raději uteče, než aby je řešili. Ve svém výkladu nyní navážu na tu část z Ja‘akovova životního příběhu, v níž se musel nejprve naučit, jak čelit setkání s Bohem, aby se vůbec dokázal vypořádat s člověkem.

 

Dosavadní zkušenosti Ja‘akova s člověkem byly takové, že kdykoliv se s ním o něčem přel, vždycky prohrál. Nicméně jeho slabinou ve skutečnosti nebylo ani tak to, že neuměl jednat s lidmi, ale spíše to, že neuměl jednat s Bohem. Ha-Šem si jej vyvolil jako dědice zaslíbení, která už dříve předal jeho otcům. Ovšem pokud Ja‘akov neměl ve své úloze selhat, musel se nejprve naučit plně se spoléhat na Boha, což je důvod, proč musel s ha-Šem zápasit.

 

Na začátku tohoto příběhu sice čteme, že Ja‘akov zápasil s člověkem. Ale netrvalo to příliš dlouho a Ja‘akov pochopil, že jeho protivníkem není jen obyčejný člověk, ale že ve skutečnosti celou tu dobu zápasí se samotným Bohem. Stát si tvrdošíjně na svém a bojovat za své přesvědčení byla pro Ja‘akova zcela nová zkušenost – doteď vždycky raději utíkal. Tentokrát si však postavil hlavu. Nyní už měl Ja‘akov až po krk toho věčného utíkání a konečně se rozhodl, že si bude trvat na svém a že bude raději bojovat.

 

Jediný způsob, jak se z Ja‘akova mohl stát skutečný dědic všech zmíněných zaslíbení, bylo, že svého Boha doslova chytne za pačesy a už nikdy nepustí, jinými slovy, že zcela přestane spoléhat sám na sebe a na svou vychytralost a místo toho se začne plně spoléhat pouze na Boha. A přesně to se i stalo. Ja‘akov Boha odmítl propustit, dokud mu nepožehná. Tím si vymohl požehnání. Mnohem důležitější než toto požehnání ale bylo to, že konečně přestal utíkat a začal plně důvěřovat ha-Šem. Výsledkem tohoto vítězství byla v Ja‘akovově životě změna jména a toto nové jméno se stalo jakousi značkou onoho Božího požehnání.

 

Co bylo tím požehnáním? Tím požehnáním bylo to, že zápasil s Bohem i lidmi a zvítězil. Jinými slovy, až doteď se v případě Ja‘akova jednalo o sebestředného člověka, avšak nyní se z něj stal člověk plně soustředěný na Boha. Člověk ale nemůže před Bohem utíkat takovou dobu a myslet si, že to na něm nezanechá žádné viditelné stopy.

 

Bere’šit (Genesis) {32:25} Vida však, že jej nepřemůže, dotkl se jeho kyčle, až Jaakovův kyčel při zápolení s ním vyskočil. (Rabín Efrai Sidon)

 

Ano, i Ja‘akov si musel nést následky svého jednání do konce života. Byla to věčná připomínka neposlušnosti, které se v minulosti dopouštěl.

 

Uděláme dobře, když si vezmeme z příběhu Ja‘akova ponaučení. Nemůžeme strachu dovolit, aby nás zcela pohltil a nadobro zatemnil náš úsudek. Nemůžeme stále utíkat před řešením potíží, ale musíme se naučit postavit se potížím a obtížným okolnostem čelem. Pokud chceme zvítězit nad Bohem i lidmi, tak jako kdysi Ja‘akov, pak i my musíme přilnout k ha-Šem cele a nesmíme ho propustit, dokud nám nepožehná. Pamatujme při tom, že tak jako Ja‘akov, i my máme svou minulost a musíme tedy celý svůj život nést následky toho, co jsme napáchali. Ha-Šem je ale naštěstí shovívavý, takže nás nenechává nést celou váhu toho, jak bychom ve skutečnosti zasluhovali.

Не това, което заслужаваме

Д’ВАР ТОРА

ВАИШЛАХ – ТОЙ ИЗПРАТИ

БЕРЕШИТ (БИТИЕ) 32.4-36.43

 

Не това, което заслужаваме

 

•           Берешит / Битие 32:4 – 36:43

•           Овадия / Авдий 1:1-21

•           Иврим / Евреи 11:11-20

 

Берешит (Битие) {32:24} А Яков остана сам. И един човек се бореше с него до зазоряване, {32:25} който, като видя, че не му надви, допря се до ставата на бедрото му; и ставата на Якововото бедро се измести, като се бореше с него. {32:26}  Тогава човекът рече: Пусни ме да си отида, защото се зазори. А Яков каза: Няма да те пусна да си отидеш, догде не ме благословиш. {32:27} А той му каза: Как ти е името? Отговори: Яков. {32:28} А той рече: Няма да се именуваш вече Яков, но Израил, защото си бил в борба с Бога и с човеци и си надвил.

 

В началото на тази параша четем за това как Яков изпрати посланици до брат си Исав с идеята да го впечатли с богатството си. За мен това е доказателство, че Яков все още се страхуваше от брат си. Това става още по-ясно и по-нататък в текста, където четем, че след като Яков разбра, че брат му идва да го посрещне с 400 мъже, той изпадна в паника и раздели хората си на два лагера. В крайна сметка страхът на Яков го накара да се съмнява в обещанията на Бога, които Той му беше дал. Яков взе нещата в свои ръце и се опита да подкупи брат си, за да няма неприятности, като му изпрати дарове.

Удивително е как страхът може да ни парализира. Той замъглява преценката ни и ни кара да вършим неща, които иначе не бихме направили. Яков цял живот бягаше – първо от брат си, после от тъста си, после пак от брат си. Изкушавам се да кажа, че Яков имаше проблем с това да се изправи лице в лице с проблема. Повечето хора имат този проблем и предпочитат да бягат вместо да се конфронтират. В тази параша виждаме, че преди Яков да се научи да се изправя лице в лице с хората, трябваше да се научи да се изправя лице в лице с Бога.

 

Яков се беше борил с хора и беше претърпял поражение. Но неговият проблем не беше с хората, а с Бога. Бог го беше избрал да бъде наследник на обещанията, дадени на бащите му, и ако искаше да успее, той трябваше да се научи да се обляга на Бога – от тук и срещата му с Него.

 

В началото на тази история ни се казва, че Яков се бореше с един човек. Не му трябваше много, за да разбере, че опонентът му не беше просто човек, а че се бореше с Бога. Да отстоява територията си и да се бори беше нещо ново за Яков, досега той винаги беше предпочитал да избяга. Не и този път. Очевидно на Яков му беше омръзнало да бяга – този път щеше да остане и да се бори.

За да може да стане истински наследник на обещанията, Яков трябваше да се хване за Бога и да не се пуска; трябаваше да спре да разчита на себе си и на собствената си хитрост и да започне да разчита на Бога и точно това се случи. Яков отказа да се пусне от Бога, докато не го благослови.  Да, Яков получи благословението си, но и повече от това – той най-после спря да бяга и положи упованието си в Господа. В резултат на тази неговата победа името на Яков беше променено и той беше благословен от Бога.

 

Какво беше благословението на Яков? Той беше благословен с това, че е надделял в борбата с Бога и хората. С други думи, докато преди той беше егоцентричен човек, сега стана Бого-центричен човек. Но не може да бягаш толкова години, без това да има последици.

 

Берешит (Битие) {32:25} } …който, като видя, че не му надви, допря се до ставата на бедрото му; и ставата на Якововото бедро се измести, като се бореше с него.

 

Яков трябваше да живее с последствията до края на живота си. Това беше постоянно напомняне на непокорството в миналото му.

 

Ще направим добре, ако си извлечем урок от случилото се с Яков. Не можем да позволим на страхът да ни погълне и да замъгли преценката ни. Не можем да бягаме от конфронтацията, а трябва да се научим да се изправяме лице в лице с проблема и да се справяме с трудните ситуации в живота си. И най-вече, ако искаме да надделеем в борбата си с Бога и с хората, трябва да се държим за Господа и да не Го пускаме докато не ни благослови. Както и Яков, всички имаме минало и си търпим последиците. Слава на Бога, че Той е милостив и винаги ни наказва по-малко отколкото заслужаваме.

Moins que ce que nous méritons – VAYISHLACH

D’VAR TORAH

VAYISHLACH – AND HE SENT

BERESHIT (GENESIS) 32.4-36.43

 

 

Moins que ce que nous méritons

 

•        Bereshit / Genèse 32:4 – 36:43

•        Obadiah / Obadiah 1:1-21

•        Ivrim / Hebreux11:11-20

 

 

Bereshit « Et Jacob resta seul ; et un homme lutta avec lui jusqu’au lever de l’aurore. » (Genèse 32:24) « Et lorsqu’il vit qu’il ne prévalait pas sur lui, il toucha l’emboîture de sa hanche ; et l’emboîture de la hanche de Jacob fut luxée, comme il luttait avec lui. » (Genèse 32:25) « Et il dit : Laisse-moi aller, car l’aurore se lève. Et il dit : Je ne te laisserai point aller sans que tu m’aies béni. » (Genèse 32:26)

« Et il lui dit : Quel est ton nom ? Et il dit : Jacob. » (Genèse 32:27) « Et il dit : Ton nom ne sera plus appelé Jacob, mais Israël ; car tu as lutté avec Dieu et avec les hommes, et tu as prévalu. » (Genèse 32:28)

 

A l’ouverture de ce Parasha, nous lisons à propos de Ya’acov envoyant des messagers à son frère Esav avec l’idée de l’impressionner concernant sa fortune. A mon avis, c’est la preuve que Ya’acov craignait encore son frère. L’autre preuve est révélée, lorsque nous lisons qu’après avoir découvert que son frère allait venir le rencontrer avec quatre cents hommes, il en vint à paniquer et à diviser sa compagnie en deux camps. Par la suite, Ya’acov la crainte de Ya’acov était telle qu’il mettait en question les promesses qu’Il lui avait faites. Finalement, Ya’acov prit les choses en main et essayait de débarrasser son chemin de tout trouble en envoyant à son frère des séries de cadeaux.

 

Il est étonnant de constater à quel point la crainte est débilitante. Elle assombrit notre jugement et  nous entraîne à faire des choses que normalement nous ne ferions pas. Ya’acov a fui toute sa vie durant, premièrement de son frère, et puis de son beau-père et encore une fois de son frère. Je serais tenté que Ya’acov pouvait avoir un problème de confrontation. La plupart des gens qui ont ce problème préfèrent fuir plutôt que de confronter. Nous basons notre commentaire là où avant de confronter avec les hommes, Ya’acov devait confronter avec Dieu.

 

Ya’acov avait toujours lutté avec les gens mais sans succès. Cependant, son problème n’était pas avec les hommes mais avec Dieu. HaShem l’avait choisi d’être l’héritier de ses promesses donnée à ses ancêtres et s’il allait réussir à être l’héritier,, il devait apprendre à s’appuyer sur Dieu. à partir de la confrontation divine.

 

A l’ouverture de cette histoire, il nous est dit que Ya’acov luttait avec l’homme. Cependant, il ne lui fallait pas longtemps pour réaliser que son adversaire n’était pas l’homme et qu’il luttait avec Dieu. Faire face et lutter étaient une expérience totalement nouvelle parce qu’il n’avait jamais fait face et lutté mais préférait surtout fuir.. Pas cette fois-ci, cependant. De toute évidence, Ya’acov en avait assez de fuir ; cette-fois-ci, il allait faire face et combattre.

 

Pour que Ya’acov devienne l’héritier des  promesses ; il avait besoin de saisir Dieu et de ne pas Le laisser partir. Il avait besoin de s’arrêter de faire confiance en lui-même et en ses propres valeurs et de commencer à faire confiance en Dieu et c’était ce qui se passait exactement. Ya’acov refusait de laisse Dieu aller jusqu’à ce qu’Il le bénît. Oui, Ya’acov obtint sa bénédiction mais plus que cela, il s’arrêtait finalement de fuir, et mettait sa confiance en HaShem. En conséquence de cette victoire dans sa vie, le nom de Ya’acov fut changé et il était béni par Dieu.

 

Quelle était la bénédiction de Ya’acov ?.Il était béni pour avoir prévalu sur Dieu et l’homme. En d’autres mots, tandis qu’il était avant un homme centré sur lui-même, Ya’acov devenait un homme centré sur Dieu. Cependant, vous ne pouvez pas fuir Dieu pendant si nombreuses années sans conséquences.

 

Bereshit « Et lorsqu’il vit qu’il ne prévalait pas sur lui, il toucha l’emboîture de sa hanche ; et l’emboîture de la hanche de Jacob fut luxée, comme il luttait avec lui. » (Genèse 32:25)

 

Ya’acov devait vivre avec cette conséquence pour le reste de sa vie. Cela lui rappelait constamment sa désobéissance passée.

 

Nous ferions bien de prendre leçon de Ya’acov. Nous ne pouvons pas permettre à la crainte de nous consumer et d’assombrir notre jugement. Nous ne pouvons pas fuir la confrontation mais devons apprendre comment confronter et de faire face aux difficultés dans notre vie. Plus que tout, si nous voulons prévaloir sur Dieu, et sur l’homme, nous devons nous accrocher à HaShem et refuser qu’il ne s’en aille avant qu’Il ne ne nous bénisse. Comme Ya’acov, nous avons un passé et comme résultat des conséquences. Dieu merci, Il est miséricordieux et nous donne moins que ce que nous méritons.